Unia Europejska planuje 20 mln ton wodoru do 2030 r. – czy to realne?
Unia Europejska chce do 2030 roku produkować i importować po 10 mln ton odnawialnego wodoru. Mimo rozbudowanego systemu wsparcia i aktywności producentów, sektor stoi w obliczu opóźnień, złożonych procedur i niepewności inwestycyjnych.
Ramy prawne istnieją, ale brakuje jasności i szybkości działania
Unia Europejska zbudowała solidne podstawy pod rozwój rynku odnawialnego wodoru. Strategia z 2020 roku oraz plan RePowerEU zakładają 40 GW elektrolizerów w UE i 40 GW w krajach sąsiednich. Od 2022 roku cele są jeszcze ambitniejsze – 10 mln ton produkcji i 10 mln ton importu wodoru do 2030 roku.
Równocześnie wprowadzono akty delegowane dotyczące odnawialnych paliw niebiologicznego pochodzenia (RFNBO), które definiują ścisłe wymagania dla wodoru. Jednak wciąż brakuje spójnych definicji dla wodoru niskoemisyjnego, w tym tego produkowanego z udziałem energii jądrowej. Dopiero pod koniec 2024 r. Komisja Europejska rozpoczęła konsultacje w tej sprawie.
Zobacz również: Nowy budżet UE: Czy wodór dostanie większe wsparcie finansowe?
Niewystarczająca koordynacja na poziomie krajów członkowskich
Do grudnia 2024 roku jedynie 60% unijnego celu produkcyjnego zostało uwzględnione w krajowych planach energetyczno-klimatycznych (NECP). Różnice między państwami są duże – liderem jest Hiszpania (1,2 Mt), Niemcy (1,09 Mt) i Dania (0,66 Mt), ale nadal brakuje 4 Mt do realizacji celu UE
Brak spójności między unijnymi inicjatywami też rodzi pytania. Przykładowo, plan NZIA zakłada 100 GW mocy w elektrolizerach, jednak do osiągnięcia 10 mln ton produkcji wodoru może być potrzebne aż 140 GW.
Finansowanie projektów – skomplikowane i powolne
UE dysponuje szerokim wachlarzem instrumentów finansowych – od Europejskiego Banku Wodoru po programy CEF-T i IPCEI. Łącznie przewidziano nawet do 340 mld euro do 2030 roku na rozwój wodoru. Ale procedury są czasochłonne – wypłata środków może trwać od 12 do 24 miesięcy. Projekty IPCEI wymagają często aż dwóch lat na akceptację.
W 2023 roku pierwsza aukcja Europejskiego Banku Wodoru przyznała 720 mln euro siedmiu projektom, a ceny zwycięskich ofert były wyjątkowo niskie – od 0,37 do 0,48 euro/kg. Kolejna edycja w 2024 roku zwiększyła budżet do 1,2 mld euro, ale nałożyła też surowsze warunki, np. ograniczenia w imporcie sprzętu z Chin.
Zobacz również: 7,6 mld dolarów na zielony wodór: Egipt i Francja budują gigantyczny zakład
Projekty wodoru są liczne, ale wciąż w początkowej fazie
Do 2030 roku zapowiedziano projekty o łącznej mocy 141 GW. Jednak aż 98% z nich jest na etapie koncepcji lub studium wykonalności.
Tylko niewielka część projektów działa operacyjnie. Duże projekty (powyżej 1 GW) to klucz do osiągnięcia unijnych celów, ale większość z nich dopiero startuje.
Przemysł rozwija się, ale z opóźnieniem i problemami technicznymi
Technologie elektrolizerów, jak alkaliczne i PEM, są już dojrzałe (TRL 9), ale inne, jak SOEC czy AEM, dopiero się rozwijają. Koszt wodoru w 2023 roku wahał się od 4,13 €/kg w Irlandii do 9,30 €/kg w Luksemburgu. By zejść poniżej 3 €/kg do 2030 roku, potrzebne są stabilne i tanie źródła energii.
Niestety, rozwój produkcji nie nadąża za potrzebami. W 2023 roku w Europie działało tylko 258 MW w 141 projektach. Przemysł wciąż boryka się z brakiem komponentów i ograniczonymi zdolnościami produkcyjnymi.
Kluczowe znaczenie mają długoterminowe kontrakty i zaufanie inwestorów
Aby projekty mogły ruszyć, konieczne są kontrakty odbioru wodoru. W 2023 roku zapotrzebowanie na odnawialny wodór wyniosło tylko 23 tys. ton – zaledwie 0,3% całkowitej konsumpcji wodoru. Największymi odbiorcami są przemysł, mobilność i sektor nawozów.
Inwestorzy potrzebują przewidywalności. Programy takie jak niemiecki H2Global czy francuski mechanizm wsparcia dla 200 MW elektrolizy to przykłady skutecznych działań.
Zobacz również: Przełom w produkcji wodoru: nowa metoda eliminuje emisję CO2
Wnioski: co dalej?
EY i Hyvolution wskazują szereg działań priorytetowych na 2025 rok:
- Uproszczenie procedur dostępu do finansowania.
- Lepsza koordynacja celów między państwami UE.
- Wsparcie dla europejskich producentów elektrolizerów.
- Rozwój kontraktów typu PPA i CfD.
- Zapewnienie stabilnego wolumenu finansowania do 2030 roku.
Zwiększenie produkcji wodoru w Europie wymaga nie tylko pieniędzy, ale też współpracy, uproszczenia procesów i wyraźnych sygnałów dla rynku.
Źródło: Źródło: EY & Hyvolution – European Hydrogen Index 2025
Obserwuj
Może Cię również zainteresować
PGE Energia Odnawialna wybrała wykonawcę Magazynu Energii Gryfino
PGE Energia Odnawialna zakończyła wybór wykonawcy dla największego w Polsce bateryjnego magazynu energii – inwestycji w Gryfinie. Projekt zrealizuje konsorcjum polskich firm, a dostawcą technologii będzie Fluence Energy.
ORLEN rozwija sieć ultraszybkich hubów ładowania w Czechach
ORLEN uruchomił pierwsze wielostanowiskowe huby ultraszybkiego ładowania pojazdów elektrycznych w Czechach, realizując strategię ekspansji poza Polską. Do końca 2026 roku spółka planuje otworzyć 11 takich lokalizacji, a do 2030 roku – ponad 600 punktów ładowania.
Program NaszEauto z nowymi, uproszczonymi zasadami – szybsze dofinansowanie na transport zeroemisyjny
NFOŚiGW wprowadza uproszczenia w programie NaszEauto – wnioskodawcy mogą teraz skorzystać z gwarancji zamiast weksla lub cesji AC, co przyspieszy wypłatę dofinansowania na pojazdy zeroemisyjne.
Farma fotowoltaiczna Łosienice przyłączona do sieci – Energa przekracza 1 GW mocy OZE
Grupa Energa uruchomiła przyłącze farmy fotowoltaicznej Łosienice na Pomorzu. Nowa instalacja o mocy 39,9 MW zwiększa potencjał OZE spółki powyżej 1 GW i zasili ponad 20 tys. gospodarstw domowych.
ORLEN zwiększa krajowe wydobycie gazu ziemnego – nowe inwestycje w Jastrzębcu i Sierosławiu
ORLEN uruchomił wydobycie gazu ziemnego z nowych odwiertów w Jastrzębcu i Sierosławiu, zwiększając krajową produkcję i wzmacniając bezpieczeństwo energetyczne Polski. Inwestycje te zapewnią stabilne dostawy surowca dla energetyki i przemysłu przez kolejne lata.
Dziewięć kluczowych wniosków dla przyszłości polskiego ciepłownictwa – raport Polityki Insight
Transformacja polskiego ciepłownictwa wymaga wielopoziomowych inwestycji i zmian regulacyjnych. Raport Polityki Insight, przygotowany przy współpracy z Fortum, wskazuje dziewięć najważniejszych kierunków rozwoju sektora.
Komentarze